St☆r[D]uCK:+:

 

จิตใจผูกพยาบาท ไม่เคยลดทิฐิ มีแต่ความแค้น และไม่รู้จักให้อภัย

ฉันคิดว่ามันก็เปรียบเสมือนกับบ้านที่เราอยู่อาศัย

 

ความแค้น ก็เหมือนกับขยะ ที่วางรกอยู่ในบ้าน

หากเราไม่กำจัดมันทิ้ง บ้านของเราก็จะไม่น่าอยู่ อยู่ไปก็ไม่มีความสุข

แถมขยะยังส่งกลิ่นเหม็นรบกวนจิตใจ เผลอๆ ทิ้งไว้นานๆ ย่อยสลายกลายเป็นสารเคมี

ระเหยกลายเป็นพิษทำให้เราเสียสุขภาพ

 

มาถึงตอนนี้ อาจจะคิดว่า แล้วจะเก็บขยะไว้ทำไม?

ในกรณีที่เราไม่ใช่คนเก็บขยะขาย เราเป็นคนธรรมดาทั่วไป

ขยะ มันก็ไม่ได้มีค่าอะไรกับเรา เหมือนความแค้น เก็บไว้แล้วมันได้อะไร

เก็บไว้แล้วทำให้บ้านเราสะอาดน่าอยู่ขึ้นมั้ย?

เก็บไว้แล้วทำให้คนที่เราแค้น เค้ารู้สึกเป็นทุกข์บ้างขึ้นรึเปล่า?

ไม่ใช่ตัวเราเองหรอกหรือ ที่ต้องรู้สึกแย่กับสิ่งที่เราเก็บเอาไว้เอง

 

คนหลายคน รักความสะอาด อยากอยู่ในที่ๆ สะอาด มีแต่คนดีๆ

ได้รับการกระทำดีๆ จากคนรอบข้าง ได้รับการให้เกียรติจากคนภายนอก

แต่จิตใจของเค้า กลับเต็มไปด้วยความพยาบาท ความอคติ

 

ถ้าเขาลองละวางความแค้นเคือง คิดเพียงแต่ว่า "ไม่เป็นไร" "ให้อภัย"

มันเป็นการชะล้างความทุกข์ง่ายๆ ที่ใครก็ทำได้ เพียงแค่คิดดี และทำให้ได้

ง่ายเหมือนคุณแค่ง้างปลายเท้าเตะขยะออกไปไกลๆ

แค่เนี้ย คุณก็สร้างความสุขง่ายๆ ให้กะตัวคุณเองอีกอย่างนึงแล้วล่ะ

 

ลองดูนะ

ด้วยความปรารถนาดี

ปล่อยร้างงงซะ

 

คงไม่มีใครเข้าใจฉัน เท่ากับตัวฉันเอง

ไม่รู้จะไประบายกับใครแล้ว ...

 

เธอหายไปอีกแล้ว เธอเคยสัญญาไว้ว่าเธอจะไม่หายไปแบบนี้อีก

เธอรู้มั้ยว่า การเงียบหายไปของเธอ ทำให้ผู้หญิงคนนี้เป็นทุกข์เอามากๆ

ฉันไม่รู้ว่าเธออยู่ส่วนไหนของกระบี่ ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร สบายดีรึเปล่า

ฉันขอโทษ วันนี้ฉันตั้งใจทำงานมาก ไม่อยากให้อาการป่วยทำให้ฉันทำงานได้ไม่ดี

ฉันเลยไม่ได้นั่งเฝ้าโทรศัพท์ เลยไม่ได้รับสายเธอหลายอัน แต่สุดท้ายเราก็ได้คุยกัน

เธอมีเรื่องทุกข์ใจ ฉันช่วยอะไรไม่ได้ ได้แต่ปลอบใจ ฉันอยากไปอยู่ใกล้ๆ เธอ

 

ตั้งแต่ 4 โมง ครั้งสุดท้ายที่เราได้คุยกัน แล้วเธอก็หายไป ฉันไม่รู้ว่าเธอทำอะไรอยู่

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนฉันเลิกงาน จนฉํนกลับบ้าน ฉันโทรหาเทอ แต่เทอก็ไม่รับ

ฉันพยายามคิดว่าเธอคงหลับ เธอคงกินข้าว เธอคงอาบน้ำ เธอคงงานยุ่ง เธอคงลืมเปิดเสียง

เธอเลยไม่ได้ยินที่ชั้นโทรหาหรือส่งข้อความหา .. เธอคงออกกำลังกาย วิ่งอยู่ หรือยังไง ฉันไม่รู้

 

ฉันคิดถึงเธอมาก และเป็นห่วงเธอมากๆ

ฉันไม่รู้ว่าเธอพกยาไปด้วยรึเปล่า เวลาเธอปวดท้อง เธอจะมียากินมั้ย

 

อยากนั่งเครื่องบินไปหาเธอที่กระบี่มาก อยากไปดูแลเธอ อยากเห็นใบหน้าเธอ

อยากรับรู้ว่าเธอสบายดี และปลอดภัย .. เธออย่าเป็นอะไรนะ

ถ้าฉันไม่มีเธอ ฉันจะอยู่ยังไง

ที่รัก เธออย่าหายไปแบบนี้ ติดต่อกลับมาได้โปรด ก่อนที่ฉันจะเครียดจนลามไปที่อวัยวะอื่น

เธอคงไม่ชอบใช่มั้ย

 

ระบายไปแล้ว ไม่เห็นจะรู้สึกดีขึ้นเลย เศร้ากว่าเดิม น้ำตาก็ไหล

ความรัก มันทำให้เป็นทุกข์เสมอเลยหรอวะ

รักมากไปก็เป็นทุกข์ รักน้อยไปก็เป็นทุกข์

ปวดหัว

 

 

13 พ.ค. วันพุธ

วันแรกที่ทำให้คนอย่างฉันได้รู้จักและเข้าใจ สภาวะการรอคอยที่ยาวนาน และทรมานมากที่สุดในชีวิต

โดยปกติแล้วฉันเป็นคนใจร้อน รออะไรไม่ค่อยได้ ไม่ว่าจะพ่อแม่ เพื่อน หรือว่าใคร

ฉันมักจะหัวเสียทุกครั้งที่จะต้องรอ .. และต่อให้ต้องรอ ฉันก็จะหมดความอดทนกะมันไม่ช้าก็เร็วทุกที

 

แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกับครั้งไหนๆ เพราะสิ่งที่ฉันกำลังรอคอย มันไม่ใช่รอความรู้สึก หรือคำบางคำจากใครซักคนเหมือนที่เคย

แต่มันเป็นการรอคอยการกลับมาสู่อ้อมอกของชายคนหนึ่ง ซึ่งเขาได้เอาชีวิตไปเสี่ยงในที่ๆ ฉันไม่สามารถไปช่วยเหลือเขาได้เลย

 

4 วัน แล้ว ที่เค้าอยู่ห่างจากฉันไปไกล

เพียงแค่ไม่กี่สัปดาห์ที่เราเคยห่างกัน อยู่กันคนละเมือง อยู่กันคนละที่

แต่ครั้งนี้ นอกจากจะอยู่ไกลจนสุดชายแดนแล้ว เขายังไปอยู่ในที่ไม่ปลอดภัยและเต็มไปด้วยความเสี่ยง และความพร้อมที่จะหักล้างกันได้

สิ่งเดียวที่ทำให้อุ่นใจ คือ เสียงของเขาที่โทรศัพท์มาหา หรือการส่งข้อความมาทักทายในแต่ละช่วงเวลาต่อวัน

ด้วยวิธีการอันยากลำบาก เพราะเข้าใจว่าที่ๆ เขาไป มันไม่มีสัญญาณ แต่เค้าสัญญาว่าเค้าจะพยายามติดต่อกลับมาเพื่อให้ฉันสบายใจ

 

เหลืออีก 7 วัน ที่ฉันต้องรอ .. บางทีฉันรู้สึกท้อมาก เหมือนกับเช้าวันนี้ที่เค้าหายไปอีกแล้ว

สภาวะแวดล้อมของเขาที่ทำให้ฉันต้องเป็นห่วงมากว่าจะเกิดอะไรขึ้นรึเปล่าทุกครั้งที่เขาหายไป นานผิดปกติ

ฉันจำได้ว่า เขาเคยสัญญาไว้ ... แต่ทำไม เช้านี้กลับเงียบเหงา

 

เธอลืมไปแล้วรึเปล่าว่ามีคนคนนึงที่ทุ่มเทความรู้สึกทั้งหมดไว้กับการรอคอยเธอในครั้งนี้

ฉันไม่อยากร้องไห้อีกแล้ว ฉันไม่อยากทำให้เธอไม่สบายใจ

ฉันอยากให้เธอกลับมาไวๆ

 

ฉันแค่อยากรู้ว่าเธอสบายดี

ฉันไม่อยากคาดหวังว่าเธอจะทำตามสัญญา

ฉันไม่อยากจะคิดว่าเธอเป็นอะไร

 

อย่าหายไปแบบนี้นะ :'(

 

รู้จักปัจจุบัน .. รู้จักอดีต ..

 

ไม่แน่ใจว่าได้ยินประโยคเด็ดนี้มาจากไหน แต่วินาทีแรกที่ฟัง รู้สึกว่ามันโดนมากเหลือเกิน

 

มีคนหลายคน ที่มักจะแยกแยะไม่ออก ระหว่างเรื่องราวในอดีตที่ผ่านไปแล้ว กับสิ่งที่ตนเองกำลังเผชิญอยู่ในปัจจุบัน

 

แน่นอน ฉันก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่มีอดีต แต่อาจจะพิเศษกว่าผู้หญิงธรรมดาทั่วไปเสียหน่อย ตรงที่ว่าอดีตฉันไม่ค่อยสู้ดีนัก

หลายคนอาจเกิดคำถามว่า เอาอะไรมาตัดสินว่าอดีตของตัวเองดีหรือไม่ดี .. ฉันตัดสินได้ด้วยผลที่เกิดขึ้นของมัน

 

ปัจจุบันในอดีต หรืออดีตของปัจจุบัน เคยมีผู้คนมากมายที่เข้ามาในชีวิตฉัน เพราะตัวฉันที่เค้าเห็นในปัจจุบันนั้น

แต่เมื่อเขาเข้ามาพัวพันในชีวิตฉันมากขึ้นทุกวัน จนรู้จักตัวตนของฉันมากขึ้น รวมไปถึงเรื่องในอดีตต่างๆ

ไม่ว่าจะมาจากการเปิดเผยตรงไปตรงมาของตัวฉันเอง หรือจากขี้ปากชาวบ้านคนอื่นก็ตาม

แทนที่คนเหล่านี้จะเพิกเฉยให้กับอดีตที่ผ่านพ้นไป พวกเขากลับใส่ใจมัน จนแยกไม่ออกว่ามันคือตัวฉันในอดีตหรือปัจจุบันกันแน่

และสุดท้าย พวกเขาก็แพ้ให้กับความสับสนของตัวเขาเอง และทิ้งฉันคนปัจจุบันนั้นไป ด้วยเหตุผลที่เค้าแคร์อดีต

 

ฉันทำได้แต่ร้องไห้ อยากจะเอ่ยปากถามคนเหล่านั้น ว่า จะต้องให้ฉันทำอย่างไรเค้าถึงจะลืมเรื่องราวในอดีต

และรักฉันในปัจจุบันที่เป็นอยู่ .. อยากจะถามเหลือเกินว่า แล้วตัวพวกคุณไม่มีอดีตเลยหรือไง

ทำไมฉันถึงรับอดีตของพวกคุณได้ แต่คุณเปิดใจรับอดีตของคนอื่นไม่ได้ .. สรุปคุณรู้จักคำว่ารักดีแล้วหรือยัง ก่อนที่จะพูดมันออกมา

อดีตที่เลวร้าย ของคนเราอาจจะต่างกัน คนละประเภทกัน แต่ในเมื่อมันขึ้นชื่อว่าเป็นอดีต ที่ใครสักคนสำนึกผิด และจะไม่กลับไปทำอีก

คุณจะให้โอกาสเขาเริ่มต้นใหม่ไม่ได้เลยหรือไง

 

 

แต่วันนี้ ฉันต้องขอขอบคุณคนในอดีตที่ทำให้ฉันเข้มแข็ง และรู้เท่าทันจิตสามัญของมนุษยชนมากขึ้น

และทำให้ฉันโตมาเป็นผู้ใหญ่ เพื่อที่จะได้รู้จักกับคนที่เค้ารู้จักปัจจุบัน รู้จักอนาคต โดยไม่ต้องไปใส่ใจอดีตอีกต่อไป